نخستین کاروان راهیان نور

نخستین کاروان راهیان نور پس از دفاع مقدس داستانی زیبا و خواندنی از خود به جای گذاشته است.

 

شاید اگر ایده ی بازدید از مناطق جنگی در جنوب کشور  توسط تعدادی از خانواده های شهدا و فرماندهان، اجرایی نمی شد؛
آرام آرام حماسه ی مردان مرد این سرزمین به فراموشی سپرده می شد.
اما هرگز کسی تصورش را هم نمی کرد که این حرکت، به جریانی عظیم تبدیل شود.
شاید آن اشتیاق و خلوص اولیه، موجب هزاران بازدید عاشقانه بعدی از این مناطق پر از معرفت و نور خدا شده باشد.

راهیان نور کاروانی زیارتی _ سیاحتی یا بهتر بگوئیم مذهبی _ سیاحتی در ایران است
که به منظور بازدید از مناطق جنگی، پس از جنگ ایران و عراق آغاز به فعالیت کرده است.

نخستین کاروان راهیان نور

این گروه با کمک مسئولان مربوطه، در هر منطقه عملیاتی که از جنگ بازمانده است؛
یادمان هایی را بنا کرده اند و هر ساله با هزاران نفر برای دیدار از این مناطق غریب و پر رمز و راز،
رهسپار جنوب و یا غرب کشور می شوند و با شهدا تجدید میثاق می نمایند.

تاسیس گروه راهیان نور در سال 1376 توسط تعدادی از رزمندگان و خانواده های شهدا به صورت خودجوش رقم خورده است؛
که در روزهای خاصی بخصوص تعطیلات مذهبی مانند
ایام محرم و یا تعطیلات نوروز به سوی این مناطق پر عشق راهی می شوند.

این کاروان ها، مناطقی مانند شلمچه، هویزه، طلائیه و … را برای بازدید برگزیده
و بعدها در آن مکان ها یادمان هایی بنا کردند.
آرام آرام این حرکت به دانش آموزان و دانشجویان نیز منتقل گشت.
توجه همگان زمانی به این عمل بیشتر شد که سید علی خامنه ای در سال 1378 سفری به منطقه شلمچه داشتند
و پس از آن 21 مکان به عنوان یادمان برای بازدید کاروان های راهیان نور انتخاب شد.

یادمان هایی چون شلمچه، فکه، هویزه، طلاییه، دهلاویه، دوکوهه، فتح المبین و…
زمین هایی که خاکش جاذبه دارد و اگر یک بار پایت به آن جا باز شود
دیگر هرگز نمی توانی از آن بهشت پر از دلتنگی دل بکنی!
آن جا پر از نور خداست؛ پر از سکوت و حرف های ناگفته و پر از تمام هر چه هست.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *