دروغ از منظر اسلام

دروغ از منظر اسلام

دروغ در لغت به معنی حرف بیهوده، ناحق و خلاف واقع است.
بنابر این سخن خلاف حقیقت را دروغ می گویند.
دروغ یکی از گناهان بزرگ و سرچشمه ی همه ی بدیهاست.
خدا در قرآن می فرماید: “خداوند آن کس را که دروغگو و کفران کننده است هرگز هدایت نمی‌کند”

طبعا دروغ آثاری را به دنبال دارد و مثل بسیاری از بیماری ها(روحی) اگر به موقع درمان نشود،
پلیدی های دیگر نیز به دنبالش خواهد آمد.

شاعر پارسی گوی ما فردوسی بزرگ در این باره سروده است:
ندانی تو گفتن سخن جز دروغ
دروغ  آتشی  بد  بود بی فروغ

دروغ از منظر اسلام

دروغ از نظر اسلام حرام، ولی در برخی موارد مصلحت ایجاب کرده
که به دلیل پیامد های بد ماجرا (مثل نفاق، تفرقه، اختلاف و آبروریزی)
و همچنین مثبت (حفظ جان و مال و ناموس، کم شدن تلفات انسانی در جنگ، صلح دادن میان مردم و انسجام نظام خانواده،)
فرد مجبور به دروغ می شود؛ که اسلام در این موارد دروغ را حتی واجب می داند.

امام صادق (ع) فرموده اند: “اگر انسان از روی تقیه، ضرورت و ناچاری سوگند دروغ یاد کند، ضرری ندارد”
و در ادامه می فرمایند: “هرحرامی در موقع اضطرار حلال می شود.”
پس این پیامد های بد ناشی از دروغ است که آن راحرام می کند.

آنچه موجب دروغ می شود عواملی چون حسد، گناه، حفظ منافع اجتماعی و دفع ضررها است؛
که عوارضی از جمله بی اعتباری دروغگو، فاش شدن دروغ، آبروریزی و از دست دادن ارزش و از بین رفتن ایمان است.

امام باقر(ع) می فرمایند: “دروغ خانه ی ایمان را ویران می سازد.”
بی آبرویی بدبینی مردم نسبت به شخص دروغگو که گاهی آن قدر کارش بالا می گیرد،
که مورد تنفر و انزجار مردم قرار می گیرد.

که پرورگار در آیه ای می فرمایددروغگو مستحق لعنت و سزاوار خشم پروردگار عالم است.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *