در ضمن دموکراسی تان را حال کردم با این پیغام کذاییتان.فکر می کنم مرتضوی از شما دموکرات تر باشد.

حنيف: براي بار هزارم خدمت دوستان عرض مي‌كنم كه اين جزو حقوق شهروندي اينجانب است. دوستاني كه مايل نيستند پيغام يا نظر ندهند

مثل این که شما هنوز به دنبال قهرمان می گردید.از اول در اشتباهید.

حنيف: توصيه مي‌كنم متن را يكبار ديگر بخوانيد.

اين را بخاطر داشته باشيد "يک لشگر گوسفند به رهبري يک شير بر يک لشگر شير به رهبري يک گوسفند چيره خواهد گشت"

من با نظر کلی شما موافقم، ولی نکته ای وجود دارد که در این طب چشم ندوختن به قهرمان و نهادینه سازی آزادی، که همه ما را فراگرفته، غافل مانده است و آن تاثیر یک رهبر یا گروه رهبری (مثلا در یک حزب) بروی مسئله است. آقای خاتمی میتوانست چنین رهبری باشد ولی نخواست. همانطور که آقای زیدآبادی در وبگاه روز گفت آقای خاتمی با اماها ، اگرها و البته‌ها نتوانست ایده جامعه مدنی و دموکراسی را در ذهن مردم عادی روشن کند. باور میکنید هنوز عده ای از طرفداران او که دو بار به وی رای دادند هنوز درک درستی از این مفاهیم ندارند! یکی از اینان پس از انتخابات با من در مورد لزوم وجود یک دیکتاتور صالح صحبت میکرد! فرد دیگری از همینها میگفت آمدن دکتر احمدی‌نژاد بد هم نیست، چون یکپارچگی کمک میکند تا حداقل کارهای اقتصادی سریعتر جلو برود! ظاهرا حرفهای خاتمی را در این ۸ سال اصلا نفهمیده بود و هم میخواست غم شکست در انتخابات را از خود دور کند، مثل فردی که از چلوکباب محروم مانده و حالا میگوید ماست هم بد نیست! نمیدانست که بدون آزادی حتی همین ماست را هم بدرستی بدست نخواهد آورد.
آنچه گفتید مسئله اصلی است، ولی وجود یک رهبر که درک و فرهنگ خاتمی را داشته باشد ولی برعکس او با جملات بازی نکند و در عین حال قهرمان‌تر هم باشد چیز بدی نیست و میتواند دموکراسی را جلو بیاندازد. دست کم اینکه با جدی بودن خود همان نهادینه شدن را تسریع بخشد. یعنی چگونه میخواهید به این نهادینه شدن کمک کنید وقتی آنرا به روشنی به مردم نمیگویید و گفتمان آنرا جاری نمیسازید. این کار دست کم نیاز به فردی دارد که جدی تر و قهرمان تر از خاتمی باشد. توجه کنید که منظورم افراط و انقلاب نیست، فقط میگویم یک گام بیشتر برداریم و کمی جدی تر باشیم و بجای اینکه مثلا ۲۰۰ سال منتظر بمانیم تا نهادینه شود، حداقل آنرا به ۱۰۰ سال کاهش دهیم. :-) آیا افرادی مثل گاندی، ماندلا و مارتین لوترکینگ انقلابی بودند?
و در آخر اینکه این بحث به انتظار نهادینه شدن نشستن، نظریه پردازان و سیاست بازان اقتدارگرا را بسیار خوشحال میکند. آنها همینها را از ما میخواهند: رهبر نداشتن، حزب فراگیر نداشتن، عمل نکردن و به انتظار نشستن و فقط تئوری بافتن. همانها که ما را از اوج دوم خرداد به زمین زد. آنها عمل میکنند و بحران میسازند و ما فقط نظریه میسازیم.

سلام . وبلاگ جالبی دارید . از شوش بلاگ دیدن کنید . ما آماده ایم تا با وبلاگ شما به تبادل لینک بپردازیم . در صورت تمایل از شوش بلاگ دیدن کرده و در قسمت نظرات پیام بگذارید . موفق و شاد باشید