اما داستان ممنوع الخروج شدن رئيس انجمن صنفي روزنامه‌نگاران بازمي‌گردد به پرونده موسوم به وبلاگ‌نويسان كه در سال گذشته رخ داد و مزروعي با توجه به اينكه پدر يكي از بازداشت شدگان اين پرونده نيز بود، با نامه‌نگاري‌هاي خود تلاش زيادي در جهت روشن شدن و حل اين ماجرا انجام داده بود.
اما در كنار اين اتفاق كه سه شنبه شب رخ داد، مي‌توان به تاريخچه مختصري از همين دست اقدامات كه كليد شروع آن سال گذشته زده شد، اشاره كرد: از ممنوع‌الخروج شدن «عمادالدين باقي» روزنامه‌نگار اصلاح‌طلب كه قرار بود جهت دريافت يك جايزه حقوق بشر به خارج از كشور سفري داشته باشد تا ممنوع‌الخروج شدن «عيسي سحرخيز» روزنامه‌نگار، «سيدمحمد سيف‌زاده» و «محمدعلي دادخواه» حقوقدان و از اعضاي كانون مدافعان حقوق بشر كه مجموعه اين اقدامات در نهايت موجب اعتراض 400 تن از فعالان سياسي، فرهنگي و دانشگاهي در اين خصوص شده بود.
اين فعالان در بخشي از بيانيه خود در بهمن ماه گذشته با اشاره به ماده 3 اعلاميه جهاني حقوق بشر آورده بودند: «هر فردي حق زندگي، آزادي و امنيت شخصي دارد. به استناد بند 2 ماده 13 اعلاميه مذكور نيز هر شخص حق دارد هر كشوري از جمله كشور خود را ترك كند يا به كشور خويش بازگردد.»
گفتني است: «مصطفي درايتي» از اعضاي برجسته جبهه مشاركت و مشاور رئيس‌جمهور كه وي نيز پدر يكي ديگر از متهمان پرونده وبلاگ‌نويسان بوده، در جريان اقدام براي سفر حج تمتع خود در سال گذشته متوجه شده بود كه وي نيز علاوه بر تمامي متهمان اين پرونده ممنوع‌الخروج است. البته مسأله ممنوع‌الخروج بودن درايتي مدتي پيش با وساطت مسؤولان كشور به پايان رسيده بود.
اما ماجراي مزروعي زماني آغاز شد كه وي سه‌شنبه شب هنگام خروج به وسيله كامپيوتر، مطلع شد كه نامش در ليست ممنوع‌الخروج‌ها است و پاسپورتش توقيف شده است. «مسعود هوشمند رضوي» دبير انجمن صنفي روزنامه‌نگاران در اين باره گفته است: «هيچ دليلي براي اين اقدام اعلام نشده است، جاي سؤال دارد كه چرا در حالي كه رئيس انجمن صنفي روزنامه‌نگاران قصد شركت در يك اجلاس بين‌المللي را داشت، از ممنوع الخروج شدن خود باخبر شد و قطعاً اين اقدام بازتاب منفي‌اي در رسانه‌هاي بين‌المللي خواهد داشت.»
مزروعي در شكايتي سرگشاده كه روز گذشته خطاب به رئيس قوه قضائيه منتشر شد، با اشاره به دستگيري فرزندش و پيگيري‌هايي كه در جريان پرونده وبلاگ‌نويسان انجام داده است، آورده: «آنچه جالب مي‌نمايد اينكه تركش‌هاي اين پرونده (كه بنيادش بر آب و خيال است) به دليل پيگيري موضوع همواره متوجه اينجانب، به عنوان پدر يكي از بازداشت شدگان و همچنين رئيس انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ايران در رابطه با بازداشت تعدادي از روزنامه‌نگاران بوده است، و دست اندركاران پرونده از هيچگونه اقدامي در مقابله با پيگيري‌هاي بنده ابا نداشته‌اند. آخرين اقدامي از اين دست را كه با آن مواجه شدم اعلام ممنوع‌الخروج بودن از كشور در فرودگاه بود و ضبط غيرقانوني پاسپورت اينجانب در شب چهارشنبه 17/1/84.»
مزروعي در بخش ديگري از نامه‌اش آورده است كه: «جهت اطلاع جنابعالي آخرين باري كه بنده به سفر خارج رفتم آذرماه سال 83 و پس از آزادي به قيد وثيقه افراد بازداشتي در پرونده مورد اشاره بود، و از آن تاريخ تاكنون اينجانب در هيچ دادگاهي محكوم به ممنوع‌الخروجي نشده‌ام و هيچ جرمي كه مستوجب چنين مجازاتي باشد نيز مرتكب نشده‌ام.»
وي در پايان‌نامه‌اش آورده است: «من ضمن اعلام شكايت به جنابعالي نسبت به اين اقدام اعلام مي‌كنم اينجانب زندگي در زندان جمهوري اسلامي ايران را به هر گونه زيست در خارج ترجيح مي‌دهم. ريشه در اين خاك و فرهنگ دارم و به عنوان يك مسلمان وظيفه خود مي‌دانم در مقابل ظلم و كژي‌ها و بي‌عدالتي‌ها و... بايستم و دعوي اصلاح كنم به اميد روزي كه مام ميهن از دام اراده‌هاي فراقانوني رهايي يابد و قانون دائر مدار اداره امور كشور شود.»