از ديدن اين صحنه يكدفعه ياد لحظه‌هاي تلخ دوران گرفتاري افتادم،

ياد لحظه‌هاي سياهي با چشم بسته .... بر صورت و بدنت نواخته مي‌شد،

ياد زماني كه دوست داشتي هيچ وقت خدا به تو گوشي نمي‌داد تا آن .... را نشنوي،

و ياد هزاران خاطره بد و ناگوار .... آن دوران كوتاه اما پر درد،

حالم بد شد، كناري ايستادم تا حالم سر جايش بيايد و پس از اينكه هوايي تازه كردم دوباره به سمت خانه به راه افتادم،

راستي چرا ما به اين راحتي بر يكديگر ظلم و جفا مي‌كنيم،

چرا كساني كه هيچ شناختي نسبت به هم ندارند منطق را كناري گذارده‌اند و به زبان مشت و ناسزا با هم سخن مي‌گويند،

و چرا .... و هزاران چراي ديگر،

وجودم از اين همه رفتار غيرانساني افراد و جامعه در حق هم بيزار شده،

اميدوارم كه تمام كساني كه در حقشان ظلمي تا كنون كرده‌ام مرا ببخشند،