1.

یاس نو تعطیل شد، نوشتن سوگنامه برای مطبوعات دیگر به امری عادی تبدیل شده و متاسفانه به قدری طبیعی شده كه از كنار آن به آسانی می‌گذریم.

شرایط به گونه‌ای است كه اگر ساز مخالف بزنی تنها نصیبت عتاب است و توقیف و تعطیلی و گوشه نشینی و ما روزنامه نگاران به قولی غصه می‌خوریم و پیر می‌شویم.

یاس نو توقیف شد تا نشان دهد حاکمان همچنان از انتشار كدام اندیشه هراس دارد و آن را بر نمی‌تابد؛

یاس نو رفت تا نشان دهد در جریان اصلاحات برای حاكمیت دایره خودی‌ها و غیرخودی‌ها ترسیم شده و غیرخودی‌ها تنها سهمشان انتشار یك تكشماره است؛

یاس‌نو را بستند تا عیار دفاع از حقوق شهروندی و حقوق بشر نامزدها در انتخابات مشخص شود و ما نیز بدانیم كه حقوق بشر و شهروندی برخی هم خودی و غیرخودی دارد و آنان كه از او حمایت نكرده‌اند زیر چتر این حقوق نیستند؛

و یاس‌نو را بستند تا تنها صدای مخالفانی منتشر شود كه قابل اعتماد هستند و حرف می‌شنوند؛

2.

ما شهروند این مملكت نیستیم، زیرا نه حقی برای آزادی بیان داریم و نه حقی برای انتشار سخن‌مان؛

ما شهروندانی هستیم كه حقوق شهروندی‌مان تنها در حد نفس كشیدن است و بس و اگر از دیوار صدایی بلند شود از ما نباید ندایی برخیزد؛

كاش حاكمان به همان اندازه كه برای یك خبرنگار مظلوم ایرانی – آمریكایی ارزش قائل بودند ما را نیز می‌دیدند و برایمان نامه نگاری می‌كردند؛

البته ما از یك زاویه دیگر نیز مظلوم هستیم و آن اینكه كسی را نداریم كه از رئیس جمهوری ما كاری را بخواهد یا شفاعت ما را بنماید.

3.

این است حال امروز من نوعی، منی كه آرزویم سربلندی كشور است و آبادی آن و تلاش كرده و می‌كنم كه هر روز را بهتر از دیروز كرده و ایران را سربلند كنم.

این است حال و روز ما اهالی مطبوعات كه به امید و كورسوی افقی روشن سعی داریم در این میدان پر از مین قدم و قلم بزنیم.