به بهانه برگزاری نمایشگاه مطبوعات

تعریف حاکمیتی از آزادی مطبوعات در ایران گره خورده است به تعداد مطبوعات منشر شده و حاکمیت برای اثبات وجود آزادی به آمار مراجعه می کند.

اما واقعا تعریف دقیق آزادی مطبوعات چیست و آیا این گزینه در ایران مصداق دارد یا خیر؟

سنجش دایره آزادی مطبوعات در ایران این روزها کار چندان دشوار و پیچیده ای نیست و می توان با نگاهی گذرا به مطبوعات منتشر شده و خط مشی آنها به نتیجه روشنی در این زمینه دست یافت.

در وضعیت کنونی حاکمیت و دولت سعی دارند با انتشار تعداد مشابهی مطبوعه و روزنامه و ... نشان دهند که آزادی مطبوعات را ارج نهاده و بر آن صحه گذاشته اند و از سوی دیگر به هر نحو ممکن سعی می کنند تا با بستن روزنه های انتقاد از سوی مخالفان فکری و عقیدتی خود تمامی صداهای ناهمخوان با ساز خودشان را خفه کنند.

دولت فعلی که بر خلاف سلف خود سعی می کند تا با انواع اقسام روش ها و افتراها منتقدان را منکوب و صدای آنان را وابسته به دشمنان کشور نشان دهد در این عرصه پیش قدم است. میزان و حجم بالای شکایات انجام شده از سوی دستگاههای حکومتی نشان دهنده میزان پایبندی آنان به شعار آزادی مطبوعات و وجود منتقد در عالم مطبوعاتی کشور است.

یکی از اثرات اجرای سیاست فوق در خفه کردن صدای هر مخالفی و بستن جریان های اطلاع رسانی آزادی آن خواهد شد که به مرور جامعه از نگاه به دورن در زمینه گرفتن اخبار و اطلاعات به سمت نگاه به خارج خواهد رفت و جریان اطلاع رسانی کشور به دست بیگانگان خواهد افتاد.

متاسفانه از نظر حاکمیت انتشار دهها روزنامه و مجله مانند ایران و جام جم و ... ملاک آزادی مطبوعات است، اما واقعیت امر در این است که انتشار همشکل دهها و هزاران نشریه شاید امر پسندیده ای باشد اما نشان دهنده آزادی مطبوعات در کشور نیست و تا زمانی که منتقدان واقعی از داشتن تریبون و رسانه جهت رساندن صدایی بر خلاف جریان هدایت شده مطبوعات دولتی نداشته باشند هیچگاه آزادی مطبوعات واقعی در کشور حکم فرما نخواهد شد و در این صورت است که کیهان بعنوان منتقد برتر شناخته خواهد شد.