این روزها باب اندرز دهی باز شده و عده ای نیز خود را در جامه اندرزگو دیده اند و از هر بابی سعی می کنند دیگران را پدرانه پندی دهند و از دید خودشان به راه راست(!) هدایت کنند. در این مسیر ماهیگیرانی نیز هستند که تورشان را پهن کرده اند و هرکدام سعی می کنند از این درب حاجتی بستانند و سعی می کنند در این طریق محکومی بیابند.

گویی برای عده ای محرز شده است که در جایگاه قاضی القضاتی نشسته اند و با فراموش کردن گذشته نه چندان دور امروز برای سایرین حکم می رانند. قصد خطوط نفی و عبور کردن نیست، بلکه تنها روشن کردن مسیری است که خواسته یا ناخواسته در آن هستیم و از گذشته آغاز شده و در اشتباهات آن همه شریک هستیم.

عده ای در میان این اندرزگویان هستند که فراموشی شان بسیار شدید است، جمعی که به قول خودشان اولین حزب دوره اصلاحات هستند ولیکن غنضفروار در آن دوره تاختند و دوختند. آنها که تا دیروز مهمترین معضل حزبشان این بود چرا کسی آنها را تحویل نمیگیرد و پستی بشان نمی دهد و وقتی بهزیستی را تصاحب کردند تمام مشکلشان با اصلاحات حل شد و به جای منتقد تبدیل به حامی شدند، و حزبشان تا دیروز تعطیل شده بود امروز توصیه میکنند که عده ای از حقوق شهروندی خود بگذرند و برای مصالح نانوشته و خطوط قرمز نکشیده وارد معرکه ای که خودشان قصد دارند در آن حضور پیدا کنند نشوند.

عده ی دیگری نیز در این میان هستند که به نظر کم حافظه می آیند، کسانیکه بمانند ساده لوحی فیلم مونتاژ شده کنفرانس برلین را باور کردند و صبح آنروز بدون آنکه تحقیقی کرده باشند آتش حمله به مطبوعات را سبب شدند حال امروز صحبت از مذمت تندروی میکنند، آنان که تا دیروز ملعبه دست سیمای لاریجانی شده اند امروز سایرین را نصیحت میکنند.

دیگرانی نیز هستند که گویا کندی حافظه دارند، البته شاید این از باب بالا رفتن سن باشد که اینچنین شده اند، کسانی که تا مولایشان حکمی صادر کند سمعا و طاعتا می گویند و فراموش می کنند که نظر خودشان چیست و چه بوده و حتی دیگر جرات نمی کنند در آینده در آن خصوص فکر کنند، حال اینان نیز داعیه اعتدال دارند.

براستی کدام اعتدال؟ اعتدالی که با یک حکم فراموش می شود؟ اعتدالی که یادمان برود در انتخابات مجلس هفتم مسبب ضایع شدن حقوق بیش از 2700 کاندیدا شده ایم؟ اعتدالی که صبح با داد و بیداد از خواب صبحگاهی انتخابات ریاست جمهوری بیدار شویم و نامه نگاری کنیم و بسبب آن نامه یک روزنامه دیگر بسته شود و فردایش اصلا یادمان نباشد که نامه ای نوشته بودیم؟ یا اعتدالی که ساخته و پرداخته ذهن های بیمار سازندگان فیلم های کارناوال عاشورا و کنفرانس برلین است؟

خدایا همه خفتگان را بیدار بفرما