چند روزي را براساس مشغله كاري براي اولين بار به منطقه عسلويه رفته بودم كه همين هم تاخيري در بروز رساني اين دفتر شده بود.

منطقه گازي عسلويه به لحاظ اقليمي داراي بزرگترين ميدان گازي جهان است و اين ميدان گاز بين ايران و كشور قطر مشترك است. قطر از سالها پيش استخراج از اين ميدان را آغاز كرده است و ايران با تاخير وارد اين رقابت شده است و از رقيب همسايه خود در برداشت گاز عقب افتاده است منتهي ايران سعي مي‌كند بدليل داشتن وسعت خاك بيشتر نسبت به قطر با ساخت مراكز استخراج بيشتر اين عقب ماندگي زماني را جبران كند و بهمين دليل است كه در سالهاي اخير مدام اخباري از مناقصه و واگذاري فازهاي جديد اين ميدان گازي منتشر مي‌شود و اخيرا اين فازها به عدد 14 رسيده است.

عسلويه چهره‌اي كاملا متفاوت با تمامي نقاط ايران دارد، منطقه‌اي كه امروزه براساس حجم بالاي كارگران كم كم در حال تبديل شدن به يك شهر صنعتي است، تمام ضلع شمال خيلج فارس پوشيده از فازهاي مختلف استخراج گاز از فاز يك تا فاز 10 كه يا در حال ساخت است يا در حال بهره‌برداري است.

در جاي جاي منطقه كارگر و مهندس و تكنسين فقط به چشم مي‌خورد و فعاليت در آنجا جز كار صنعتي معنايي نداشت، برايم اين نكته جالب بود كه شهري وجود دارد كه در آن تنها يك مسئله وجود دارد و آن كار است و در كنار آن قرار نيست هيچ جنبه ديگري از زندگي همچون تفريح اهميتي داشته باشد. زندگي در آنجا كاملا يك بعدي است، با برخي از همراهانم كه از سالهاي قبل در آنجا مشغول به كار بودند كه صحبت مي‌شد مي‌گفتند به تازه‌گي فعاليت شهري كمي در اين منطقه شروع شده و مغازه‌اي و فروشگاهي شكل گرفته و سعي مي‌شود كه فعاليت عمراني‌اي هم در شهر صورت بگيرد و قبلا كه همين خيابان و مغازه‌هاي نصفه و نيمه هم نبود، مي‌گفتند تنها تفريح ما اينست كه آخر شب كه هوا بهتر مي‌شود در كنار ساحل خليج قدمي بزنيم.

محيط‌هاي كارگاهي زيادي را طي دو سال گذشته در سفرهايم مشاهده كرده‌ام اما عسلويه تجربه جالبي بود برايم در منطقه اي كه بزرگترين منبع گازي جهان را در زير خود انباشته است و نوع ديگري از زندگي را ديدم، محلي كه تنها ديد ساكنان آن كار بود، كاري كه نتيجه آن امروز و فردا در زندگي تك تك ما شايد تاثير گذار باشد.