امروز پايان مهلت قطعنامه شوراي امنيت سازمان ملل بر عليه ايران است، ايران نيز به گونه اي در اين مورد عمل كرده كه انگار اصلا قطعنامه اي صادر نشده بود كه بخواهد در خصوص مفاد آن تصميمي بگيرد.

قطعا از اين پس روند تحريم‌هاي جديد آغاز مي‌شود و دنيا با بي‌اعتمادي بيشتري به ما خواهد نگريست؛ بحث اين نيست كه آيا داشتن انرژي هسته اي حق ما هست يا خير، بلكه مسئله ايجاد اعتماد جهاني است، و اين دقيقا چيزي است كه در مسئله هسته‌اي، ما دنيا را به خود بي‌اعتماد كرده‌ايم و نتيجه آن ارسال پرونده ايران به شوراي امنيت سازمان ملل متحد شده بود.

در اينجا مسئله سوءاستفاده آمريكا از نهادهاي بين‌المللي نيست بلكه بحث روندي است كه اين داستان پيچيده به خود گرفته است به صورتيكه نگاه بدبينانه عليه ايران آنقدر گسترش يافته كه تمامي اعضاي شوراي حكام سازمان بين المللي انرژي اتمي به غير از ونزوئلا و تمامي اعضاي دائم و غيردائم شوراي امنيت در هنگام صدور قطعنامه‌هاي مختلف، عليه ايران راي مي‌دهند و اين نكته رنگ مسئله را كاملا عوض مي‌كند.

اينها همه نتيجه رفتارهاي تخيلي و تحليل‌هاي غيرواقعي است؛ وقتيكه با شاخه و شانه كشيدن براي دنيا فكر مي‌كنيم آنها اينگونه حرف ما را بهتره مي‌فهمند نتيجه همين مي‌شود؛ وقتيكه به جاي صحبت منطقي با داد و فرياد مي‌آييم و مي‌گوييم كه انرژي هسته‌اي ما صلح آميز است دليلي ندارد احدي حرف ما را باور كند.

از آن طرف هم بهانه جويي به نام آمريكا نشسته است تا به هر بهانه‌اي منافع ملي ما را ضايع كند و حاكمان ما هم پشت سرهم برايش بهانه دست و پا مي‌كنند و متاسفانه و متاسفانه چيزي كه در اين ميان فراموش مي‌شود و كسي از آن صحبت نمي‌كند حق ملت ايران براي زيستن زير سايه آرامش و صلح است و هر دو طرف فراموش مي‌كنند كه نتيجه اين رفتارهاي احمقانه‌شان تنها دودي است كه به چشم مردم ايران مي‌رود.

خدا به خير بگذراند .....