تنور انتخابات شوراها بعنوان يكي از دو انتخابات پيشرو در حال گرم شدن است و اصلاح طلبان تاكنون توانسته‌اند با سازمان‌دهي و ائتلاف برخي احزاب و گروهها براي حضور هماهنگ در اين انتخابات آماده شوند، مسئوليت انتخابات اصلاح طلبان به عهده خاتمي گذاشته شده و وي در اولين گام رئيس ستاد را برگزيده و خبرها حاكي از شروع رايزني‌ها براي انتخاب نامزدهاي انتخابات شوراها توسط اين ستاد و شخص خاتمي و احزاب حول و حوش اين ائتلاف است.

نكته‌اي كه مرا بر آن داشت تا اين مطلب را بنويسم، اسامي‌ايي است كه اين روزها نقل محافل سياسي شده و از آنها بعنوان كانديداهاي احتمالي حضور در ليست ائتلاف نام برده مي‌شود كه چندان خوشايند نيست و غرض نوشتن اين مطلب هشداري است كه به نظرم بايستي براي جلوگيري از يك شكست مفتضحانه از امروز آن را در نظر گرفت.

از قديم‌الايام برخي از دولتمردان اصلاح طلب را مي‌شناختم و حتي قبل از وزير و معاون رئيس جمهور شدنشان آنها را ديده بودم و رفتارشان همان بود كه همه مردم عادي انجام مي‌دادند و بمانند همه در صف‌ها مي‌ايستادند، خوشبختانه در طول مدت زمامداري‌شان گذرم هيچگاه به درگاه يكي از آنها نكشيد كه چيزي يا كاري يا تقاضايي داشته‌ باشم اما امروز كه برخي از آنها را مي‌بينم، گويي اين هشت سال آنچنان در اعماق وجودشان تاثير گذاشته و آنچنان حسي به ايشان دست داده كه ديگر نمي‌توانند دو قدم را بدون راننده جا به جا شوند يا در برخورد با كسي كه نمي‌شناسندش چنان بي‌توجه و از سر كبر با او سخن مي‌گويند كه تو بعنوان نظاره گر احساس توهين مي‌كني چه رسد به مخاطبشان، حال اينها كه در هشت سال گذشته اخلاق‌شان چنان حكومتي شده است، چگونه مي‌توانند در جايگاه كانديدايي با مردم عادي كوچه و بازار ارتباط برقرار كنند.

منظور زير سئوال بردن دستاوردهاي دولت قبل و اين افراد نيست و اصلا در جايگاهي نيستم كه در اين مورد اظهار نظر كنم، غرض پرداختن به اين مسئله است كه آيا لزوما افراد قابل اعتمادي كه در دولت در كنار خاتمي يا هاشمي بوده‌اند با خصوصياتي كه اشاره شد مي‌توانند در جذب آراء مردم موفق باشند؟

به طول مثال تصور كنيد كه يك كانديد شوراي شهر مجبور است در اكثر محلات و مساجد تهران در دوره تبليغات حضور يابد و رو در رو با مردم سخن بگويد، حال كساني با شخصيت‌هاي متكبرانه و اينكه اين شماييد كه به او احتياج داريد نه او به شما چگونه مي‌تواند جذب راي كند يا افراد را متقاعد كند كه در انتخابات برايش تبليغ كنند !

باور دارم افرادي كه يكبار تجربه انتخابات را آزموده‌اند نسبتا مبري از اين وضعيت هستند و اين مسئله را به خوبي درك مي‌كنند، مثلا در مجلس ششم با وجود همه مسائل خوب و بدش يكي از مهمترين نكاتي كه تا به امروز هميشه آنرا بعنوان نقطه قوت اين مجلس مي‌دانم اين بود كه به غير از رئيس مجلس(كروبي) تمامي نواب رئيس، هيات رئيسه و روساي كميسيون‌ها نه محافظ داشتند و نه راننده و مثلا بهزاد نبوي و رضا خاتمي با اينكه نايب رئيس مجلس كشور بودند خودشان راننده خودشان بودند و بارها خودم آنها را در خيابان‌هاي تهران در حال رانندگي ديده‌ بودم و رفتار عمومي‌شان اگر جاذبه‌اي نداشت (كه به نظرم مناسب بود)،‌ حداقل دافعه ايجاد نمي‌كرد. اين دو اسم را هم آوردم نه بعنوان اينكه مثلا مناسب براي حضور در ليست هستند يا خير بلكه نكته مثال زدن در نوع رفتار افراد مختلف است.

البته اگر بخواهيم از منظر خاتمي هم به اين مسئله بنگريم، قطعا او نگران تكرار نشدن تجربه شوراهاي اول و ظهور غضنفرهايي مانند دوزدوزاني و اصغرزاده است كه شورا را زمين‌گير كردند و از اين نظر خاتمي ترجيح مي‌دهد كه از افراد قابل اعتمادي كه امتحانشان را نيز پس داده‌اند استفاده كند، اما نبايستي فاكتور جذابيت و عدم ايجاد دافعه را در اينگونه انتخابات‌ها از نظر دور داشت.

اين هشداري خيرخواهانه بود به دست‌اندركاران ستاد ائتلاف خاتمي و احزابي كه زير پرچم اين ائتلاف قصد دارند فعاليت كنند و اميدوارم ليستي را منتشر نكنند كه به قول اين برادر حتي خودمان رويمان نشود كه به آن راي بدهيم چه برسد به تبليغ كردن آن.

الخير في ما وقع ...