امیر :

سلام گرامی
استشهادیون را افرادی میدانم که رخت تفکرشان را بر طناب احساس خشک میکنند...

محمد :

حنیف جان
اول اینکه برد ایتالیا رو بهت تبریک نیگم.از ایتالیا که همیشه فوتبال خواب آور ارائه می داد چنین بازی قشمگی بعید بود.واقعا عالی بود.
...
مسئله دوم هم اینکه ما با کدام منطقی باید کمک معنوی ومالی به فلسطینی ها کنیم.اونا زیر باز ظلم وستم هستند واین رو قبول داریم.ولی مگه توی جنگ تحمیلی ما اونا کاری کردند.کاری به تونستن یا نتونستنشون ندارم.از مواضع شون مشخص بود.
همه اعراب غیرقابل پیش بینی هستند.همین فلسطین اگه باز علیه ما جنگ بشه معلوم نیست که مقابل ما بایسته یا نه.
ایرانی ها با همت وغیرت خودشون جنگیدند و تلاش کردند.با این همه توطئه جهانی.اونا هم خودشون تلاش کنند به خواسته هاشون میرسن.

فاران :

آیا به نظرت خشونت رو باید با خشونت جواب داد ؟ اگر اینطور باشه نباید عبدالمالک ریگی و جندالله رو به خاطر تلافی خشونت سرزنش کرد. یا مرگ خوبه فقط برای همسایه.

تـــوفــــــــــان :

می خواهی بدانی که من چگونه استشهادی شده ام؟
پُستِ اخیرم را بخوان.

:

من با نگرش شما دو تا مشكل دارم يكي تاييد كردن عمليات استشهادي و ديگري محدود كردن مبارزات .
چرا موقعي كه ميشه با دشمن رودر رو جنگيد تا جاييكه كمترين آسيب به شخص واردبياد با خودكشي يك زندگي رو نابود كنيم؟! قبول دارم نبرد فلسطينيان با اسراييليها ازجهت سلاح و تجهييزات برابر نيست اما آيا عمليات انتحاري تا به حال جواب داده كه ادامه اش رو توصيه كنيم؟ بهتر نيست راه هاي كم هزينه تري كه جوابگوست رو امتحان كرد؟
از طرفي شما ميگوييد با فراملي كردن مبارزات مخالفيد! آيا اگر دوست شما در خيابان مورد هجوم قرار بگيرد به صرف اينكه از خانواده نسبي شما نيست فقط دورادور با گفتن اينكه ولش كن و...نظاره گر دعوا ميشين؟ اين كه از انسانيت به دوره پس حس ديگر دوستي و حمايت از مظلومين تان كجا رفته؟! البته اين به اون معنا نيست كه مثلن شما كار و زندگيتونو بذاريد و به دنبال حل مشكلات ديگران باشين كاري كه جمهوري اسلامي داره الان ميكنه يعني مشكلات خودمون لا ينحل مونده پول و امكاناتمونو ميده به كشوراي ديگه تا مثلن دك و پوزي براي خودش كسب كنه!
مطمئنن چراغي كه به خانه رواست به مسجد حرامه! و البته كاري كه حكومت الان انجام ميده براي دفاع از مردم فلسطين نيست بلكه براي مطرح كردن خودشه. اما با فرا ملي كردن مبارزات هم كاملن موافقم البته در صورتي كه در موقعيتي با شيم كه خودمون ده برابر به كمك نياز نداشته باشيم.

محمد واعظي :

سلام
برادر وبلاگت عجيب سنگين است ، با اين خطوط درب و داغان تلفن و اين وضعيت افتضاح اينترنت مشقت ها بايد كشيد تا وبلاگت را خواند .

سميه :

سلام
به نظر من در روزي که هيچ کدام از روزنامه هاي مثلاً اصلاح طلبي که داريم هيچ چيز در مورد روز 22 خرداد ننوشتند بايد شما در وبلاگتان به اين موضوع اشاره مي کرديد نمي دانم چرا شما هم مي ترسيد که شايد انگ سخن فرح شنيدن بهتان بچسبد بابا هر کس بايد بفهمه شماها را مي شناسه همشهري دور از شهر

س.پ :

تروریسم به هر صورتی اسمش تروریسته چه علیه نظامی ها و چه علیه غیر نظامی ها ... این اسم استشهادی هم از کثافت عمل کم نمی کنه جناب مزروعی ... اصولاً کسی که میره جنگ برای کشته شدن جنون داره... و اسم کسی که به خودش کمربند انفجاری می بنده تروریسته ... چون قصد ایجاد وحشت داره ...

:

پسر خوب
22 خرداد روزی بود که زنان در میدان هفت تیر برای دفاع از حقوق خود گردهم آمدند و حکومت طبق معمول به شدت این جمع مسالمت آمیز رو سرکوب کرد.
این شوت بازی ها از تو یکی دیگه خیلی بعیده!

حامد قدوسی :

حنیف جان من روی این گزاره ات خیلی حرف دارم: «هر انسانی فقط در قبال خودش و خانواده اش و کشورش مسوولیت دارد». مسوولیت صرف در قبال خود را خوب می فهمم ولی نمی فهمم اگر قرار است خود را در قبال دیگران مسوول بدانیم چرا باید خود را محدود به خانواده یا کشور بدانیم؟ مرزبندی قراردادی مثل کشور چگونه می تواند برای یک امر اخلاقی محدودیت آفرین باشد؟

مهدی :

به نظر من اگر نظرات واعتقادات مسیح را در همین رابطه بخوانید می بینید برخورد و تحلیل هایی فکر شده ای هم در این زمینه وجود دارد و این جوان 17 ساله بسیاری از ایراد هایی که وارد کردید را جواب داده.(مثلا این را ببینید :http://archive.masihm.com/Post-7.aspx)
ولی ایراد هایی که وارد کردید در چهارچوب فکری یک شهادت طلب قابل پذیرش نیست، من فکر می کنم اگر نقد شهادت طلبی عمقی باشد و در کنار آن راه کار جایگزین بجای شهادت معرفی کند.
(البته این راه کاری در سطح شبکه ی اینترنت است نه در سطح سپاه و بسیج)
من معتقدم در طیف های جوان اگر کار علمی بجای احساسی جایگزین شود فرست هایی برای اصلاح آینده باز خواهد شد که امروز غیر تصور است.

حامد قدوسی :

حنیف من اصلا کاری به مساله فلسطین و عملیات استشهادی ندارم و بحثم این چیزها نیست. من فقط دعوتتم کردم که یک بار دیگر این جمله خودت را بخوانی: «هر انسانی فقط در قبال خودش و خانواده اش و کشورش مسوولیت دارد». تو این جا برای یک امر اخلاقی مرز کشیده ای و گفته ای ما فقط در مقابل هم وطنانمان مسوولیت داریم. این جمله برای تبلیغات سیاسی جمله خوبی است ولی آیا تو می توانی دفاع فلسفی مناسبی بکنی و بگویی چرا مسوولیت تو در قبال کسی که در بلوچستان ایران است با کسی که دو کیلومتر آن طرف در بلوچستان پاکستان است زمین تا آسمان فرق می کند؟ آیا واقعا مرز وطن یا حتی خانواده بین من و آدم های دیگر که واقعا هیچ ربطی به من ندارند نسبتی خاص برقرار می کند یا آن ها را از انسان های دیگر تفکیک کنم؟ آیا این ایده کمی شبیه به ایده هایی نیست که نقدشان می کنیم؟ راستی این که بحث رعایت قراردادها را هم مطرح کرده ای امری مربوط به تنظیم روابط است ولی کمکی به حل یک مساله اخلاقی نمی کند.