زندان جای آنکه برای زندانی، چارچوبی بسازد چارچوبش را دور خانواده زندانی قرار می دهد.

بیش از سه هفته است که رامین جهانبگلو اسیر دیوارها شده است و هیچ کس از وی خبر موثقی ندارد، در این مدت تنها احتمالی که وجود دارد اینست که خانواده اش از احوالات وی خبری داشته باشند، ولیکن آنها نیز به شدت از انعکاس اخبار در خصوص پرونده وی پرهیز کرده اند.

روز گذشته خبر تاسف بار دیگری شنیده شد و آن این که مادر جهانبگلو براثر فشار وارده در جریان بازداشت فرزند حال جسمی اش رو به وخامت نهاده تا جایی که هم اکنون در بخش CCU بیمارستان دی تهران بستری شده است.

آری به راستی که امروز دیوار زندانی عظیم تر از آنچه به دور جهانبگلوست به دور خانواده و مادر وی بوجود آمده و او را راهی بیمارستان کرده است.

زندانی بر اثر گذر زمان و درک شرایط حاکم بر زندان به مرور خود را با آن محیط وفق می دهد و سعی می کند که کار را به جایی برساند که مرور زمان برایش امری طبیعی شود و تنها فشار روانی تنهایی و سلول انفرادی او را همراهی می کند، اما خانواده زندانی که از احوال شخص در بند بی خبرند مدام در حال بالا بردن دیوارهای خیالی سلول زندانی می شوند و فشار روحی صدچندانی را متحمل می شوند.

در واقع زندان مجازات زندانی نیست، مجازات خانواده زندانی است و آنها محکوم هستند به جای زندانی فشار روانی عاطفی نبود او را با تخیلات مبهمی که می توانند داشته باشند سر کنند و متاسفانه ممکن است در نهایت فشار آنقدر بالا بگیرد که اتفاقی اینچنین پدید آید.

برای این مادر دعا می کنیم و همچنین دعا می کنیم که جهانبگلو را دوباره در کنار خانواده و محیط دانشگاهی ببینیم.

آمین ...